Według podręczników metalurgii obróbkę ciśnieniową w temperaturze przetwarzania niższej niż „temperatura rekrystalizacji” gatunku stali w określonych warunkach odkształcenia nazywa się „obróbką na zimno”. Termin fizyczny „temperatura rekrystalizacji” jest związany z formą wzrostu wewnętrznego kryształu metalu podczas wyżarzania i nie będzie tutaj szczegółowo wyjaśniany. Temperatura rekrystalizacji miedzi i aluminium wynosi około 200 stopni, temperatura rekrystalizacji czystego żelaza wynosi aż 450 stopni, a temperatura rekrystalizacji zwykłej „stali” jest nawet wyższa niż 450 stopni, ponieważ zawiera węgiel lub inne pierwiastki stopowe lub inne zanieczyszczenia. stopień jest wyższy. Dlatego granica „temperatury rekrystalizacji” procesu walcowania na zimno musi być nieco wyższa niż 450 stopni. W 2009 roku Uniwersytet Nauki i Technologii w Wuhan opublikował artykuł na temat badania temperatury rekrystalizacji blach walcowanych na zimno w testach procesu wyżarzania, w których weryfikowano tę granicę temperatury. Wniosek wyciągnięty z liczb eksperymentalnych jest taki, że początkowa temperatura rekrystalizacji wynosi około 450 stopni. Wraz ze wzrostem temperatury twardość blachy stalowej gwałtownie spada; gdy temperatura końcowa rekrystalizacji wynosi 650 stopni, twardość osiąga najniższą wartość; po przekroczeniu 650 stopni twardość blachy stalowej nie zmienia się zbytnio; temperaturę rekrystalizacji eksperymentalnego rodzaju stali określa się zgodnie z „metodą 50% różnicy platform” około 550 stopni.
W rzeczywistej praktyce przemysłowej walcowanie na zimno nazywane jest „procesem walcowania w normalnej temperaturze, podczas którego kęs nie jest wcześniej ponownie podgrzewany”. Jednakże, chociaż cewka ze stali walcowanej na gorąco o grubości 1,5 mm wymaga walcowania na zimno w cewkę ze stali walcowanej na zimno o grubości od 0,25 mm do 1 mm (grubość jest zmniejszona do 1/6 do 1/1,5 oryginału), wydaje się, że odkształcenie jest znacznie mniejsze niż w przypadku zwoju stali walcowanej na gorąco. (z kęsa stalowego o grubości 230 mm na blachę stalową o grubości 1,5 mm grubość jest zmniejszona do 1/154 oryginału), ale odkształcenie toczne w tym „zimnym” stanie jest bardzo trudne.
Sam proces walcowania na zimno wiąże się z wieloma trudnościami. Wymaga to nie tylko późniejszej budowy walcarki zimnej o ogromnej mocy walcowania, ale także przyjęcia wielu specjalnych technologii procesów pomocniczych we wczesnym procesie walcowania na gorąco. Na przykład wielkość odkształcenia w każdym przejściu walcowania na zimno nie jest duża i jest ściśle związana ze „składem stopu i wielkością ziarna” stali powstałej w poprzednim procesie walcowania na gorąco. Jeżeli końcowa temperatura walcowania podczas walcowania na gorąco Im jest ona wyższa (na przykład powyżej 840 stopni), tym niższy jest współczynnik wzmocnienia odkształcenia, tym bardziej jednorodne są ziarna i tym większa wielkość odkształcenia w każdym przejściu podczas walcowania na zimno, co jest powszechnie stosowane znane jako „lepsze toczenie”.
Jako ostatni proces produkcji stali, tzwblacha walcowana na zimnolinia produkcyjna stała się ważną podstawą pomiaru siły firm stalowych ze względu na zaawansowaną technologię i technologię, najwyższą pozycję produktu i szerokie perspektywy rynkowe. Dlatego po latach 80-tych wszystkie krajowe, państwowe lub prywatne przedsiębiorstwa stalowe nie szczędziły wysiłków w celu opracowania blach (taśm) walcowanych na zimno po walcowaniu na gorąco. Wyroby z blachy i taśmy stalowej walcowanej na zimno są niezwykle szerokie, a reprezentatywne produkty obejmują blachy powlekane metalem (blachy cynowane, blachy ocynkowane itp.), Blachy stalowe głębokotłoczone (płyty samochodowe), blachy ze stali elektrotechnicznej i stal nierdzewną talerze itp.
